W moje 35. urodziny w mojej bazie wojskowej pojawiła się podejrzana paczka. Mój dowódca spojrzał na nią i powiedział: „To nie jest prezent”. Miał rację. To była pułapka zaaranżowana przez moją własną siostrę, która wykorzystywała moją tożsamość do przemytu skradzionych towarów. Myślała, że ​​mnie przechytrzy. Nie zdawała sobie sprawy, że wszczyna kłótnię z oficerem logistyki.

Nie rozumiałam, dopóki nie podał mi manifestu. Nazwisko nadawcy uderzyło mnie jak zimny prysznic: Rachel Bennett — moja starsza siostra. Ktoś, z kim nie rozmawiałam od sześciu lat, odkąd próbowała wciągnąć mnie w jeden ze swoich „biznesów” związanych z kradzioną elektroniką. Zerwałam z nią kontakty. Ona zerwała jeszcze bardziej.

Mimo to paczka była zaadresowana do sierżant Olivii Daniels z Armii Stanów Zjednoczonych , wraz z numerem mojej jednostki i kodem bazowym. Nie powinna była mieć tych informacji.

„Dowódca mówi, że możesz otworzyć tutaj” – mruknął strażnik. „Ze świadkiem”.

Moje ręce były stabilne, ale żołądek nie. Rozciąłem taśmę, odgiąłem klapy i zamarłem.

W środku było osiem nowiutkich smartfonów, wciąż w folii. Modele z najwyższej półki. Kilkadziesiąt kart SIM. I wyściełana koperta z czymś, co wyglądało na zamówienia zakupu – fałszywe, wydrukowane niechlujnie, ale z moim imieniem i nazwiskiem wpisanym u dołu każdego.