W noc poprzedzającą moje urodziny mój zmarły ojciec nagle ukazał się we śnie i powiedział: „Nie zakładaj zielonej sukienki, którą dał ci mąż!”. Kiedy krawcowa przyniosła sukienkę, zamarłam, uświadamiając sobie, że sukienka była dokładnie taka zielona, ​​jak we śnie – a to był dopiero początek wszystkiego.

przyniosła, rozcięłam podszewkę i zamarłam z przerażenia.

Olivia Sutton, znana wszystkim jako Liv, obudziła się z głośnym jękiem, jakby została gwałtownie wyrzucona z ciemnej wody na powierzchnię. Serce waliło jej tak mocno, że myślała, iż zaraz wyskoczy z piersi. Zachłysnęła się powietrzem, czując, jak wilgotna bawełna koszuli nocnej przykleja się do jej pleców, przesiąknięta potem.

Jej dłoń szukała włącznika lampy. Pokój zalało miękkie, ciepłe światło.

Obok niej, po swojej stronie łóżka king-size, spał spokojnie Marcus „Mark” Sutton. Leżał na boku, odwrócony do ściany i nawet nie drgnął, gdy nagle się obudziła.

Liv słuchała jego równego oddechu, próbując się uspokoić, lecz w środku drżała.

Sen. To był tylko sen.

Ale dlaczego było to tak przerażające?

Ostrożnie wyślizgnęła się z łóżka, starając się nie obudzić męża, i na chwiejnych nogach poszła do kuchni. Ręce jej drżały, gdy nalewała wodę do szklanki. Wypiła kilka łyków, ale gula w gardle nie ustępowała.

Opadła na krzesło przy stole, schowała twarz w dłoniach i zamknęła oczy — tylko po to, by zaraz je otworzyć.

Wizja ze snu natychmiast powróciła.