W wieku 16 lat życie Ellie było podporządkowane żelaznej woli ojca. Nieśmiała, zmagająca się z nadwagą i niską samooceną, mieszkała w małym miasteczku, gdzie wszyscy osądzali wszystkich. Jej ojciec, surowy człowiek o małej cierpliwości, uważał ją za ciężar. Pewnego dnia ogłosił szokującą decyzję: miała wyjść za mąż za Caleba, dwa razy starszego od niej, surowego górala, wdowca z dwójką małych dzieci. Świat Ellie rozpadł się w jednej chwili.

Łzy spływały po twarzy Ellie, gdy błagała ojca.

„Dlaczego ja?” szlochała, ale on pozostał niewzruszony.

Caleb potrzebuje żony, a ty potrzebujesz celu” – warknął.

Ellie nigdy nie spotkała Caleba, słyszała jedynie szepty o jego samotnym życiu w górach.

Jej serce biło ze strachu. Wyjście za mąż za nieznajomego i wychowywanie jego dzieci wydawało się karą, na którą nie zasługiwała.

Ślub był jedną wielką niespodzianką.

Ellie, ubrana w prostą sukienkę i mająca drżące ręce, przysłuchiwała się pomrukom mieszkańców miasta.

Caleb, wysoki i ogorzały, prawie się nie odzywał. W jego ciemnych oczach tlił się błysk dobroci, ale Ellie była zbyt przerażona, żeby to zauważyć.

Jego dzieci, 8-letnia Mia i 5-letni Ben, przytuliły się do niego i podejrzliwie na nią patrzyły.

Poczuła się jak obca osoba, wrzucona do rodziny, która jej nie chciała.

Chatka w górach była mała, zimna i położona daleko od miasta.

Ellie miała trudności z przystosowaniem się.

Mia i Ben ignorowali ją, wciąż opłakując matkę. Caleb często polował lub rąbał drewno, zostawiając ją samą, by radziła sobie sama.

Czuła się odizolowana, a jej waga utrudniała jej każde zadanie.