Wróciłam do domu po trzydniowym odosobnieniu w ciszy, spodziewając się, że stół, przy którym będę jadać podczas Święta Dziękczynienia, będzie na mnie czekał… a tu nagle w moim bujanym fotelu zastałam nieznajomego starszego mężczyznę, notatkę od syna i „plan” tak przemyślany, że zrobiło mi się zimno w żołądku

Chyba powinnam była się domyślić, że coś jest nie tak, gdy tylko skręciłam w Maple Street. Pręgowany kot pani Henderson – ten, który zazwyczaj rozwalał się na moim ganku, jakby był jego właścicielem – był ewidentnie nieobecny. Nigdzie nie było widać rzędu samochodów, które powinny stać wzdłuż mojego podjazdu na nasze coroczne spotkanie z okazji Święta Dziękczynienia. Nawet lampa na ganku, którą zawsze zostawiałam zapaloną, gdy spodziewałam się gości, była zgaszona w listopadowym zmierzchu.

Mimo to, wyczerpanie po trzydniowym odosobnieniu medytacyjnym przytępiło moje zwyczajowo wyostrzone instynkty. Kiedy niechętnie zgodziłam się na zaproszenie Siostry Catherine na rekolekcje w ciszy w Ośrodku Rekolekcyjnym św. Marii, dałam jasno do zrozumienia mojemu synowi, Robertowi, że wrócę do domu o czwartej po południu w Święto Dziękczynienia. To mnóstwo czasu, żeby dokończyć przygotowania do rodzinnego obiadu o szóstej. Zapewnił mnie, że do tego czasu dom będzie pusty, bo wszyscy przylatują razem z lotniska.

Idealny moment — przynajmniej tak myślałem.

Wjechałam na podjazd dokładnie o 15:55, z satysfakcją zauważając, że punktualność pozostała jedną z moich mocniejszych zalet w wieku siedemdziesięciu dwóch lat. Cicha okolica, z trawnikami usłanymi liśćmi i dymem unoszącym się z kominów, uosabiała wszystko, co kochałam w Nowej Anglii późną jesienią. Mieszkałam w tym domu w stylu kolonialnym przez czterdzieści trzy lata, wychowałam w nim syna i nigdy nie brałam pod uwagę przeprowadzki gdzie indziej – pomimo uporczywych sugestii Roberta i Bethany, żebym zmniejszyła mieszkanie do czegoś „bardziej przystępnego”.

Jakby dom z czterema sypialniami, w którym przez cztery dekady udzielałam lekcji gry na pianinie, nagle przestał być moim domem, i to tylko dlatego, że obchodziłam kolejne urodziny.

Wziąłem małą torbę podróżną z siedzenia pasażera i ruszyłem znajomą, kamienną ścieżką, w myślach analizując, co jeszcze trzeba przygotować na kolację. Indyk był już upieczony i gotowy do pieczenia. Sos żurawinowy został przygotowany dwa dni wcześniej. Ciasta – zarówno dyniowe, jak i pekanowe – czekały w zamrażarce. Pozostało tylko ostateczne wykonanie, choreografia, którą dopracowałem co do minuty po dekadach ćwiczeń.

Klucz płynnie przekręcił się w zamku, usłyszałam znajomy opór tuż przed kliknięciem zapadki, a na mojej twarzy automatycznie pojawił się uśmiech.

Dom.

Pomimo panującego w odosobnieniu spokoju, nie ma nic lepszego niż powrót do własnej przestrzeni.

„Dzień dobry” – zawołałem, wchodząc do środka, choć nie spodziewałem się żadnej odpowiedzi.

W holu było ciemno, ale z salonu sączyło się słabe światło. Zmarszczyłam brwi, pewna, że ​​nie zostawiłam żadnej włączonej lampy przed wyjściem. Odłożyłam torbę i sięgnęłam do włącznika ściennego.

„Na twoim miejscu bym tego nie robił” – dobiegł chropawy głos z cienia mojego salonu. „Te stare oczy nie przyzwyczajają się już do jasności tak jak kiedyś”.

Zamarłem, a moje serce zaczęło bić w rytmie staccato, który zaimponowałby moim najbardziej zaawansowanym uczniom gry na fortepianie.

Tam, ledwo widoczny w słabym blasku pojedynczej lampy stołowej, siedział mężczyzna w moim ulubionym bujanym fotelu. Był chudy, z czupryną siwych włosów i sękatymi dłońmi starannie złożonymi na tartanowym kocu.

„Kim jesteś?” – zapytałam, a mój głos był pewniejszy, niż się czułam. „I co robisz w moim domu?”

Staruszek otworzył jedno zaropiałe, niebieskie oko i spojrzał na mnie zaskakująco ostro. „Arthur Caldwell. Ojczym Bethany. A właściwie mąż jej matki. Ojczym sugeruje, że brałem udział w jej wychowaniu, czego z całą pewnością nie zrobiłem”.

Ponownie zamknął oko, jakby rozmowa wymagała od niego zbyt dużego wysiłku.

„Jeśli chodzi o to, co tu robię” – kontynuował – „miałem raczej nadzieję, że mógłbyś rzucić światło na tę szczególną tajemnicę”.

Stałem bez słowa, próbując przypomnieć sobie imię.