Wszystko na baby shower u mojej najlepszej przyjaciółki wydawało się idealne – aż do momentu, gdy mój mąż nachylił się i szepnął: „Musimy stąd wyjść. Natychmiast”. Nie powiedział ani słowa, dopóki nie dotarliśmy do samochodu. Wtedy spojrzał na mnie i powiedział: „Naprawdę nie zauważyłaś, prawda?”. To, co powiedział, sprawiło, że serce mi stanęło.

Lawendowe balony kołysały się na tle idealnie błękitnego nieba, gdy szłam na baby shower mojej najlepszej przyjaciółki. Dwadzieścia lat przyjaźni z  Colette  nauczyło mnie, jak się zachowuje: lekkie wygięcie ust, gdy coś ukrywa, wyćwiczone przechylenie głowy, gdy chce zwrócić na siebie uwagę. Ale dziś coś było nie tak. Nie tak.

Mój mąż,  Bennett , też to wyczuł. Wzrok jego lekarza śledził ruchy, które inni przeoczyli. Kiedy chwycił mnie za rękę i wyszeptał: „Musimy iść, już”, powinnam była go posłuchać. Zamiast tego zignorowałam go, szukając wymówek, jak zawsze w przypadku Colette. Dopiero w połowie drogi do domu wypowiedział słowa, które miały zburzyć fundamenty mojej najstarszej przyjaźni. Trzy proste słowa, w które nie chciałam uwierzyć.

Wtedy nie wiedziałam, jak głębokie jest oszustwo, ani ile będzie mnie kosztowało poznanie prawdy o osobie, którą myślałam, że znam lepiej niż kogokolwiek innego.

Wjechałam na okrągły podjazd przed podmiejskim domem Colette. Żwir chrzęścił pod kołami. Dom był przystrojony miękkimi serpentynami w kolorze lawendy i kremu, a balony tańczyły na delikatnym wiosennym wietrze. Po obu stronach ulicy stały samochody, więcej, niż się spodziewałam po tym, co Colette określiła jako „kameralną uroczystość”.

„Wygląda na to, że pojawiła się połowa miasta” – powiedział Bennett, który stał obok mnie, poprawiając kołnierzyk. Był wyjątkowo cichy podczas naszej jazdy, a jego dłonie zaciskały się odrobinę za mocno na kierownicy.

„Znasz Colette” – odpowiedziałem. „Nigdy nie robiła niczego połowicznie”.

Mój mąż skinął głową, ale coś w jego wyrazie twarzy wydawało się nie tak. Bennett zazwyczaj był duszą towarzystwa w naszym gronie, tym, który zaprzyjaźniał się z nieznajomymi w kolejkach do kas. Dziś wyglądał na czujnego.

„Czujesz się dobrze?” zapytałam, kładąc dłoń na jego przedramieniu.

„Dobrze” – powiedział, uśmiechając się, ale uśmiech nie sięgał mu oczu. „Po prostu zmęczony tą podwójną zmianą”.

Odpuściłam. Praca Bennetta w szpitalu często go wykańczała. Szliśmy zadbaną ścieżką, a ja dźwigałam kosz prezentów wypełniony ubrankami z organicznej bawełny, książkami dla dzieci i ręcznie robionym kocem, który robiłam na drutach przez ostatnie trzy miesiące.

Drzwi otworzyły się, zanim zdążyliśmy zapukać. „Sarah!” – krzyknęła Colette, wyciągając ręce.