Wygrałam 50 milionów dolarów na loterii i zaniosłam mojego synka do eleganckiego biura mojego męża w centrum miasta, aby podzielić się z nim dobrą nowiną. Jednak stojąc przed jego drzwiami i słuchając śmiechu, brzęku szklanek oraz kobiecego głosu nazywającego go „skarbie”, cicho otarłam łzy, mocniej przytuliłam syna i postanowiłam, że od tej chwili wszystko w naszym życiu się zmieni.

Nazywam się Kemet Jones i mam trzydzieści dwa lata. Gdyby ktoś zapytał mnie, jak wyglądało moje życie przed tym dniem, powiedziałabym, że było nudne, wręcz monotonne. Mój mąż, Zolani Jones, był dyrektorem małej firmy budowlanej z siedzibą w Atlancie w stanie Georgia. Był moją pierwszą miłością, jedynym mężczyzną, z jakim kiedykolwiek byłam. Byliśmy małżeństwem od pięciu lat i mieliśmy trzyletniego syna, Jabariego, który był moim słońcem, całym moim światem.

Odkąd urodził się Jabari, rzuciłam pracę, żeby poświęcić się całkowicie opiece nad nim, prowadzeniu domu i budowaniu naszego małego gniazdka w skromnej dzielnicy na obrzeżach miasta. Zolani zajmował się finansami. Wychodził wcześnie i wracał późno. Nawet w weekendy był zajęty klientami i finalizowaniem transakcji, jeżdżąc po całym obszarze metropolitalnym Atlanty swoim pickupem.

Współczułam mężowi, że tak ciężko pracuje i nigdy nie narzekałam, powtarzając sobie, że muszę być dla niego bezwarunkowym wsparciem. Czasami Zolani denerwowała się presją, ale milczałam i dawałam temu spokój. Uważałam, że każda para ma swoje wzloty i upadki. Dopóki kochają się i troszczą o rodzinę, wszystko będzie dobrze.

Nasze oszczędności były praktycznie zerowe, bo Zolani twierdził, że firma jest nowa i wszystkie zyski trzeba reinwestować. Ufałem mu bezgranicznie.

Tego dnia, we wtorek, słońce delikatnie świeciło nad Atlantą. Jak zwykle, po nakarmieniu syna śniadaniem, zabrałem się za sprzątanie domu. Jabari bawił się w salonie klockami Duplo na taniej piankowej macie do zabawy, nucąc przy tym kreskówkę w telewizji.

Podczas sprzątania zauważyłem los Mega Millions, który pospiesznie kupiłem dzień wcześniej, przyklejony do mojego notesu z listą zakupów. Kupiłem go, kiedy poszedłem do sklepu spożywczego Kroger. Padał ulewny deszcz, więc schowałem się w małym, osiedlowym sklepie monopolowym obok, żeby się schronić.

Sprzedawczyni losów na loterię była starsza, miała pomarszczone dłonie i włosy schowane pod wyblakłą czapką Atlanta Falcons. Żałośnie poprosiła mnie o kupno losu na szczęście. Nigdy nie wierzyłem w te gry losowe, ale było mi jej żal. Kupiłem więc los na chybił trafił, losując kilka liczb związanych z naszą rodziną – moje urodziny, Zolani, Jabari i rocznicę ślubu.

Teraz, patrząc na to, parsknąłem śmiechem. To pewnie były śmieci. Ale jakby na złość, wyciągnąłem telefon i wszedłem na oficjalną stronę loterii stanowej Georgii, żeby to sprawdzić, dla żartu. Na ekranie pojawiły się wyniki losowania z poprzedniej nocy.

Zacząłem mamrotać liczby.

„Pięć… dwanaście… dwadzieścia trzy…”