Wypadek… Właścicieli już nie ma… Ich dziecko trafiło do domu dziecka, a kot znalazł się w schronisku. Cały czas płacze, nie potrafi przestać…

— Lizunia często bywała u mnie. I Mojżesz też. Nic dziwnego, że mnie pamięta. Mogę go zatrzymać? Powiedziano mi, że go zabrali, gdy nie było mnie w domu…

— Oczywiście, jeśli będzie tu szczęśliwy — to najlepsze rozwiązanie — zgodziła się Lila. — A co z Lizą?

— W domu dziecka. Chciałam ją odwiedzić, ale mi odmówiono — nie jestem krewną.

Andrzej nie miał rodziny.

Choć miał kuzyna, Michała, mieszkającego za granicą. Przyjeżdżał co lato…

— Ma pani jakieś kontakty?

— Tylko imię i nazwisko ciotki jego zmarłej żony. Mieszka w sąsiednim mieście. Może coś podpowie.

Regina Aleksandrowna podała Lili skrawek papieru.

Ta ścisnęła go w dłoni i, pożegnawszy się, pojechała do ojca na policję.

Minął miesiąc. Lila niemal codziennie rozmawiała z Reginą Aleksandrowną.

Mojżesz wyraźnie ożywił się, szczególnie gdy w domu pojawiła się wesoła kotka, którą Lila przywiozła ze schroniska.

Z pomocą ojca udało jej się znaleźć kobietę, która znała Michała.

Wczoraj podała Lili jego numer.

Dziś, wstrzymując oddech, dziewczyna wybrała go. Dziewiąty sygnał.

— Halo? — odezwał się męski głos.

— Dzień dobry, nazywam się Lila, jestem wolontariuszką w schronisku, do którego trafił Mojżesz…

— Mojżesz? Jak on się tam znalazł?!

— Właściciele zginęli. Wypadek. Cztery miesiące temu…

— Boże… — głos zadrżał. — A Liza?

— W domu dziecka. Ale nic jej nie jest.

— Dlaczego nikt mnie nie poinformował?! Ona nie powinna być w placówce. Ma rodzinę!

— Prawdopodobnie pracownicy opieki społecznej nie wiedzieli o panu. Chciałam tylko pomóc…

— Dziękuję pani, Lilo. A jak Mojżesz?

— Teraz mieszka u Reginy Aleksandrowny. Dużo mi opowiedziała…

— Mojżesz zobaczy Lizę. Wszystko się ułoży.

Dziesięć miesięcy po tamtej rozmowie Lila siedziała w poczekalni domu dziecka z Mojżeszem na rękach.

Michał obiecał odebrać dziś Lizę.

Lila wiedziała: potem ich drogi mogą się rozejść.

Dźwięk otwierających się drzwi przerwał jej myśli. Wszedł Michał.

— Witaj, Lilo — uśmiechnął się, biorąc Mojżesza. — Stary, nie zmieniłeś się.

— Cieszę się, że pana widzę — starała się ukryć wzruszenie.

W gabinecie dyrektora Michał stanowczo odmówił usunięcia kota:

— On czekał na to spotkanie, musi tu być.