Wyszła za mąż za arabskiego milionera i myślała, że ​​jej życie dopiero się zaczyna. Ale już następnego dnia zmarł nagle i tajemniczo. A kiedy jej rodzice poznali prawdziwy powód, włosy stanęły im dęba, a krew zmroziła krew w żyłach.

Drżącymi palcami przygotowywała się do ceremonii, a jej myśli wracały do ​​Samuela, jej partnera w Meksyku – mężczyzny, którego marzenia dawno przestały ją inspirować.
Ślub przerósł jej oczekiwania. Pod namiotem haftowanym złotem i srebrem, Józefina, promieniejąca w olśniewającej białej sukni zdobionej perłami i diamentami, łapała ostatnie promienie zachodzącego słońca.

Pan młody – majestatyczny i dobrotliwy – patrzył na nią, jakby była jedyną gwiazdą na bezkresnym pustynnym niebie. Podczas przyjęcia, przepełnionego aromatami orientalnych przypraw i pustynnych kwiatów, Teresa poznała Edwarda. Poruszał się z gracją pustynnego lamparta. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, świat wstrzymał oddech.

Józefina, promieniejąc radością, przedstawiła Edwarda jako kuzyna swojego męża. Między nimi natychmiast zaiskrzyło: ich rozmowy były pełne śmiechu i żywego zainteresowania. Hiszpański akcent Teresy dodawał rozmowie szczególnego uroku. Zapomnieli o wszystkim, co ich otaczało.