„Wzięłam kartę twojej żony i była pusta! Tak się wstydziłam przy kasie, że cały sklep się przyglądał!” – krzyknęła teściowa.

Artem ledwo zdążył otworzyć drzwi, gdy do mieszkania wpadła jego matka, jakby popchnął ją podmuch wiatru.

„Synu!” krzyknęła Walentyna Siergiejewna z progu, chwytając syna za rękaw. „Wzięłam kartę twojej żony, a była pusta! Tak się wstydziłam przy kasie, że musiałam pilnować całego sklepu!”

Karina wstała od stołu. Kubek z niedopitą herbatą pozostał na blacie i nagle wszystko w jej wnętrzu… nie zapłonęło, lecz zdawało się zamarzać. Żadnego gniewu, żadnego szoku – tylko zimna, krystaliczna jasność.

Artem zamrugał ze zdziwieniem:

– Mamo, o czym ty mówisz?

„Tak, właśnie!” pisnęła, machając torbą. „Wzięłam jej kartę, kiedy siedziałam z tobą i Milaną! Myślałam, że jest tam kupa pieniędzy! Ale nie było nic! Zrobili ze mnie oszustkę przed kasjerką, mój PIN nie działał, jedna odmowa za drugą! Stoję tam, czerwona jak pomidor, ludzie nie mogą oderwać ode mnie wzroku!”

Karina się nie poruszyła. Jej palce zacisnęły się na krawędzi stołu, ale głos pozostał spokojny:

— Zajmijmy się tym po kolei. Zabrałeś mi kartę bankową, kiedy byłeś u nas w domu, prawda?

„No tak!” Walentyna Siergiejewna wzruszyła ramionami zirytowana. „Co w tym złego? Dobrze ci się powodzi! Pomyślałam, że wezmę trochę, a potem oddam. Tak postępują normalni ludzie w rodzinach!”

Artem zbladł i spojrzał na matkę:

— Więc… przeszukałeś jej portfel?

„Nie, nie „wspięłam się”, tylko wzięłam!” – warknęła. „Przez chwilę! Musiałam zapłacić, a ty ciągle to przeciągasz! Dajesz mi tylko grosze, Artiomka, a twoja synowa ma kasę jak woda!”

Karina zamknęła oczy na sekundę. Wszystkie miesiące poprzedzające to wydarzenie powróciły jej do głowy – jej próby, by zadowolić, zrozumieć, pomóc… i oto jest.

Dawno, dawno temu Karina wierzyła jeszcze, że „jeśli spróbujesz, wszystko się ułoży”.

Poznała Walentynę Siergiejewnę przed ślubem. Przywitała ją z rezerwą, bez entuzjazmu i otwartej wrogości. Była po prostu zimną, zmęczoną kobietą, z oczami zapadniętymi od codziennych trosk. Karina pomyślała wtedy: „Cóż, później będzie cieplej. Najważniejsze to być ostrożnym i okazywać szacunek”.

Po ślubie postanowiła regularnie odwiedzać teściową. Raz w tygodniu Karina jeździła do Walentyny Siergiejewny: zatrzymywała się w aptece i supermarkecie, dźwigała torby i wchodziła po schodach. Wkładała zakupy do lodówki, segregowała leki według dni tygodnia, sprawdzała ciśnieniomierz i ponownie mierzyła ciśnienie. Czasami zostawiała trochę gotówki:

„To tylko drobne. Nigdy nie wiadomo, może czegoś będziesz potrzebować”.

Lub wysłałem przelew: