Za każdym razem, gdy syn był poza domem, teść wzywał synową do pokoju. Pewnego dnia syn nagle wrócił i zobaczył przed sobą szokującą scenę, która przyprawiła go o dreszcze.

Pewnej deszczowej nocy, cztery dni po tym, jak Miguel wyjechał w podróż służbową,
Lara sprzątała kuchnię, gdy usłyszała wołanie pana Ernesto, którego głos był niezwykle natarczywy:

„Lara! Chodź tu, pospiesz się!”

Jej serce waliło.

Szybko wytarła ręce i weszła po schodach. W pokoju pan Ernesto siedział przy starym stole. Przed nim stała drewniana skrzynia z otwartym zamkiem.

„Zamknij drzwi” – ​​powiedział cicho. „Spójrz na to. Potrzebuję twojej pomocy, ale nikomu nie mów”.

Lara miała właśnie zadać kolejne pytania, gdy nagle na dole rozległ się głośny hałas – dźwięk otwieranych drzwi.
Na schodach rozległy się pospieszne kroki.

Drzwi sypialni się otworzyły.
Miguel stał w nich, jego koszula była wciąż mokra od deszczu, a oczy zaczerwienione.

Spojrzał na żonę i ojca, po czym zatrzymał się przy zamkniętych drzwiach za Larą.

„Co tu się dzieje?” –
Lara wyjąkała drżącym ze złości głosem:

„Miguel… poszedłeś do domu, myślałam…”

Ale Miguel przerwał mu, wchodząc prosto do środka i wskazując na ojca:

„Tato, chcę usłyszeć prawdę. Za każdym razem, gdy mnie nie ma, dlaczego wołasz Larę do swojego pokoju? Nie mów, że chodzi tylko o dom!”

Powietrze zgęstniało.
Pan Ernesto wstał, jego twarz nie była już surowa, lecz zmęczona.

Westchnął, wyjął drewniane pudełko i otworzył wieko.

W środku znajdował się stary album ze zdjęciami, czarno-białe zdjęcia młodej kobiety i żółte litery.

„To twoja matka, synu” – powiedział łamiącym się głosem.

„Chciałem zrobić dla ciebie prezent – ​​książkę, która opowie historię miłości, jaka łączyła mnie z twoją matką przed jej śmiercią.

Ale nie wiem, jak pisać, ani jak wybrać obraz.
Więc poprosiłem Larę o pomoc, ale nie chcę, żebyś wiedział.
Nie chcę, żebyś się zranił, kiedy ją wspomnisz.