„Zawsze przyprowadza tu każdą z nas… a potem zamyka” – Myślałam, że jestem jego żoną, ale byłam tylko kolejną repliką w jego sekretnej kolekcji kobiet.

Z zewnątrz nasze małżeństwo wyglądało na nieskazitelne.

Ludzie nas podziwiali. Nasz ślub był pełen smaku – skromny, ale wyraźnie ekskluzywny – zorganizowany w spokojnej willi za miastem. Był czarujący, wyrafinowany i zamożny. Dami był typem mężczyzny, o jakim marzyły kobiety.

A ja? Byłam nieśmiałą dziewczyną, która myślała, że ​​znalazła swoją bajkę. Ale za tą fasadą coś było… nie tak.

Byliśmy małżeństwem cztery miesiące, a on ani razu się do mnie nie zbliżył. Nawet w noc poślubną.

Z początku myślałam, że zachowuje się szlachetnie. „Zbudujmy zaufanie emocjonalne, zanim zaczniemy fizyczne” – mruknął raz, delikatnie muskając mój policzek. Uśmiechnęłam się naiwnie i z nadzieją. Ale dni zmieniły się w tygodnie, a tygodnie w miesiące – wciąż żadnej intymności. Żadnego prawdziwego uczucia. Żadnego ciepła. Tylko odległe pogawędki, sztywne kolacje i zimne noce.

Zacząłem mieć wątpliwości.

Często podróżował – zawsze w „sprawach nagłych” w Lagos albo na „spotkaniach firmowych” w Abidżanie. W domu trzymał się na dystans – nigdy nie wpuszczał mnie do trzeciego pokoju na górze, do którego surowo mi zabroniono wchodzić. „To tylko stare graty” – powiedział z wymuszonym uśmiechem. „To nie jest bezpieczne”.

Ale cisza zaspokaja ciekawość.