– Zdradzam cię od pierwszego dnia naszego małżeństwa! – wyznał mój mąż w nasze dwudziestolecie

— Wszyscy wiedzieliście? — zapytałam.

— Tylko ja i dzieci, — odpowiedział Pavel za wszystkich. — Musieli pomagać przy wyborze wyposażenia. A tak przy okazji, Alisa już stworzyła dla ciebie stronę internetową i profile w mediach społecznościowych, a Kirill zaprojektował logo.

Moje dzieci patrzyły na mnie z błyszczącymi oczami.

— I to wszystko… dla mnie? — wciąż nie mogłam uwierzyć.

— Dla ciebie, — skinął Pavel. — Przez lata odkładałaś swoje marzenie, wspierając moją karierę, zajmując się dziećmi i domem. Teraz twoja kolej. Dogadałem się z dyrektorem biblioteki — możesz przejść na pół etatu i poświęcić resztę czasu na studio.

Nie wytrzymałam i zaczęłam płakać — z ulgi, szczęścia, świadomości, że mój mąż pamiętał przez cały ten czas o moim dawno zapomnianym marzeniu, które sama prawie pochowałam pod ciężarem codziennych obowiązków.

Goście bili brawo, a Pavel objął mnie, całując w policzek mokry od łez.

— Nie wiesz, jak trudno było utrzymać to wszystko w tajemnicy, — szeptał. — Zwłaszcza gdy zaczęłaś podejrzewać, że mam kogoś. Pamiętasz trzy lata temu, kiedy ciągle zostawałem po godzinach?

Pamiętałam. Wtedy naprawdę coś podejrzewałam — nowa młoda asystentka w jego biurze, dziwne telefony, które odbierał w innym pokoju, niewyjaśnione wyjazdy w weekendy.

Sprawdzałam nawet jego koszule w poszukiwaniu śladów szminki i wąchałam marynarkę w poszukiwaniu obcego zapachu.

— Musiałem ci po raz pierwszy w całym naszym życiu skłamać, — kontynuował Pavel. — To było straszne. Ale chciałem, żeby niespodzianka się udała.

— Zwariowałeś, — wyszeptałam przez łzy. — Prawie oszalałam wtedy.

— Wiem. Przepraszam. Ale kiedy zobaczysz studio, mam nadzieję, że wybaczysz mi całkowicie.

Reszta wieczoru minęła jak we mgle. Odbierałam gratulacje, przytulałam dzieci, dziękowałam przyjaciołom za utrzymanie tajemnicy.

Ale myśli miałam daleko — już wyobrażałam sobie moją nową pracę, jak będę wybierać projekty, współpracować z klientami…

Kiedy wróciliśmy do domu, już po północy, Pavel zaproponował:
— Jedziemy teraz? Chcesz zobaczyć swoje studio?

— Teraz? W nocy? — zaśmiałam się.

— Dlaczego nie? Mam klucze, wszystko gotowe. Chciałem zabrać cię jutro rano, ale nie mogę dłużej czekać, chcę zobaczyć twoją reakcję.

I my, jak dwudziestolatkowie, ruszyliśmy przez nocne miasto.