Żona milczała przez rok, goszcząc w swoim domu krewnych męża, aż pewnego wieczoru w końcu pokazała tym odważnym członkom rodziny, gdzie ich miejsce.

Irina stała przy oknie, obserwując, jak wiatr niesie liście po podwórku. Za godzinę rozpocznie się zwyczajowa niedzielna inwazja krewnych męża, a jej przytulne mieszkanie zamieni się w główny trakt. Westchnęła ciężko, roztargnionym ruchem prostując fałdy nowego obrusu – piątego w tym roku. Poprzednie zostały beznadziejnie zniszczone przez siostrzenice męża, zostawiając na śnieżnobiałej tkaninie plamy od herbaty i szminki.

„Irka, widziałaś mój elegancki krawat?” – dobiegł z sypialni głos jej męża.

„Jest w szafie, na najwyższej półce” – odpowiedziała zwyczajowo, nie odwracając się.

Viktor, jej mąż od trzydziestu lat, nigdy nie mógł znaleźć swoich rzeczy bez jej pomocy. Tak samo jak nigdy nie zauważył ceny, jaką żona płaciła za te cotygodniowe spotkania rodzinne.

Dzwonek do drzwi zadzwonił wcześniej niż zwykle. Jak zawsze, bez ostrzeżenia, w progu pojawiła się Olga, młodsza siostra Viktora, z dwiema nastoletnimi córkami.

„Irka, cześć!” wparowała do korytarza. „Jesteśmy dziś trochę wcześniej, mama prosiła mnie o pomoc przy ciastach. Nie masz nic przeciwko?”

Nie czekając na odpowiedź, Olga poszła do kuchni, zdjęła płaszcz i rzuciła go na ławę. Jej siostrzenice, chichocząc, pobiegły do ​​salonu, gdzie podkręciły telewizor na cały regulator.

„Ciociu Irino, czy hasło do Wi-Fi się zmieniło?” krzyknęła jedna z nich.

Irina po cichu wyciągnęła fartuch z szafki. Jej kuchnia, jej forteca, gdzie wszystko miało swoje miejsce, przygotowywała się na kolejną inwazję. Olga już krzątała się przy piecu, stukając garnkami i patelniami.

„Hej, czemu nie masz soli w pojemniku, tylko w saszetce?” – zapytała Olga z udawanym zdziwieniem. „Mama zawsze mówi, że dobra gospodyni ma wszystko poukładane”.

Irina przygryzła wargę. Te ciągłe aluzje do jej rzekomej niekompetencji jako gospodyni domowej trwały od roku. Odkąd przeszła na emeryturę, jej teściowa postanowiła, że ​​synowa ma obowiązek gościć całą rodzinę w każdą niedzielę.

Zanim Irina zdążyła odpowiedzieć, dzwonek do drzwi zadzwonił ponownie.

Na progu stała Tamara Pawłowna, jej teściowa, majestatyczna i ciężka, z torbą wypchaną po brzegi pojemnikami.

„Witia!” – zagrzmiała, ignorując synową. „Synu, gdzie jesteś? Przyniosłam ci twoją ulubioną galaretkę!”