Zwolnili swoją 62-letnią sekretarkę… ale to, co wydarzyło się później, zszokowało wszystkich.

Po 30 latach wiernej służby powiedziano jej, że jest za stara do tej pracy, ale gdy wybuchł chaos, wrócili do domu, a ich zemsta była bezcenna.

Margaret Turner pracowała w tym biurze dłużej niż farba na ścianach. Trzydzieści lat. Trzydzieści lat, podczas których pamiętała urodziny każdego klienta, kawowe preferencje każdego prawnika i każdy skrót w biurokratycznym procesie, który utrzymywał to miejsce w ruchu, gdy terminy zbliżały się niczym burza.

Siedziała przy swoim wypolerowanym dębowym biurku, które miała od 1994 roku, i pisała jakiś dokument, gdy usłyszała stukot wysokich obcasów na korytarzu. To nie był znajomy, jednostajny krok jej wieloletniego szefa, pana Caldwella. Ten był szybszy i bardziej zdecydowany.

Wtedy ją zobaczyła: 28-letnią Ashley Reed, najnowszą gwiazdę firmy. Była córką znajomego golfisty jednego z członków zarządu i awansowała na stanowisko kierownika operacyjnego po zaledwie roku pracy w firmie. Ashley opierała się o biurko Margaret, stukając akrylowymi paznokciami o drewno.

„Margaret” – zaczęła, uśmiechając się jak kot do ptaka. „Przeglądałam tutejszą strukturę administracyjną i myślę, że nadszedł czas, żebyśmy ją, no cóż, zmodernizowali” – przerwała Margaret. „Zmodernizowali? Tak.”

Świeża energia. Nowe pomysły. Wiesz, ktoś, kto rozumie dzisiejsze procesy pracy.

Ton Ashley był protekcjonalny, a potem słowa spadły z jej ust niczym kamień. „Jesteś świetny, ale jesteś staromodny. Postanowiliśmy zatrudnić kogoś młodszego, kogoś, kto dotrzyma nam kroku”.

Serce Margaret waliło jak młotem, ale jej twarz pozostała spokojna. „Po 30 latach?” zapytała cicho. Ashley przechyliła głowę.

To nic osobistego. Otrzymasz hojną odprawę. Następnego ranka Margaret w milczeniu spakowała biurko, a energiczna 25-letnia Kelsey stała obok niej, udając przyjazną i zerkając na szuflady, jakby już robiła remont.

Margaret uśmiechnęła się uprzejmie, ale w myślach wcale nie żegnała się. Myślała: „Pożałujesz tego”. Dwa miesiące później Margaret cieszyła się spokojnymi porankami, kawą, krzyżówkami i brakiem dojazdów, ale to uczucie prysło w czwartek o 8:13. Zadzwonił jej telefon.

Nieznany numer. Prawie go zignorowała. Potem, po drugim dzwonku, zobaczyła, jak nazwisko przemknęło jej przez palce.

Caldwell i Pierce Law. Margaret. Głos brzmiał paniką…